Open Ruimte

Vandaag belde Marcus.Hij zat ergens in een stad die ruikt naar uitlaatgassen en avontuur.Zijn stem klonk licht, alsof hij net iets had ontdektdat niet op een kaart past. Ik stond stil met Bram aan het water.De lucht hing vol ganzen,trek, vertrek, herhaling. Ik hoorde mezelf zeggen:“Waar je ook naartoe reist, je neemt altijd jezelf mee.” — read more

Na zesenzestig jaar realiseer ik me plotseling, midden op het fietspad nota bene, dat ik ook gewoon maar wat doe.Ik stond stil, bijna overreden door een jongen op zo’n Fatbike en dacht: ja, verdomd, dat is het.Ik doe maar wat.Hoe langer ik dat dacht, hoe minder het als een bekentenis klonk en hoe meer als — read more

Geïnspireerd door Godfried Bomans Het was een ochtend van niets. De lucht hing stil boven de polder, alsof iemand vergeten was aan de wind te trekken. Bram liep voor me uit, zijn staart een kleine vlag van vertrouwen. De rollator piepte bij elke stap, een duet van metaal en adem. Na het derde bankje zag — read more

Er gebeurde iets tijdens het lopen met Bram.Hij liep voor me uit, zijn staart recht omhoog.Ik achter mijn rollator. Ik dacht aan de dagen na mijn operatie.De pijnstillers.De morfine.De dromen die daaruit kwamen, zo fel dat ik ze bijna nog zie.In die dromen leek ik het geheim van het universum te begrijpen. Alles. Leven, dood, — read more

Ik liep met Bram langs de bosrand. Hij snuffelde. Alsof de wereld in zijn neus paste. Ik dacht: verandering. Niet in een zaal vol wierook. Maar gewoon. Door iets te doen. Door te struikelen en toch door te gaan. Leven is als wandelen. Te gewoon, te saai, zeggen ze. Maar in elke stap zit iets. — read more

Afgelopen week ging ik finaal op mijn muil met de fiets. Gewoon plat op straat. Bram keek me aan alsof hij zich afvroeg of hij voortaan zelf het stuur moest nemen. De tien-minuten wandelingen ruilde ik tijdelijk in voor een kort loopje naar het perkje. Daar deed Bram zijn plicht en ik ook, door overeind — read more