-
De mindfulness bel op de smartphone en er hoeft niets opgelost te worden
De bel ging.Ik schrok er niet eens van, wat op zich al verdacht is, want meestal schrik ik van alles.Misschien wen je eraan. Misschien word je gewoon ouder. De hond stond stil.Of ik stond stil, dat weet ik nooit precies.Hij keek naar iets wat ik niet zag. Dat heeft hij vaker.De lucht hing een beetje,… — read more
-
Wandelingdagboeknotitie
Bram liep voor me uit alsof hij ergens verwacht werd.Niet door mij in ieder geval, want ik had geen idee waar we heen gingen. Ik liep erachteraan met mijn rollator, die vandaag weer piepte alsof hij bezwaar had tegen het leven zelf.Misschien had hij gelijk. De wind was er ook.Niet indrukwekkend, maar aanwezig, zoals een… — read more
-
Waar je ook naartoe reist
Vandaag belde Marcus.Hij zat ergens in een stad die ruikt naar uitlaatgassen en avontuur.Zijn stem klonk licht, alsof hij net iets had ontdektdat niet op een kaart past. Ik stond stil met Bram aan het water.De lucht hing vol ganzen,trek, vertrek, herhaling. Ik hoorde mezelf zeggen:“Waar je ook naartoe reist, je neemt altijd jezelf mee.”… — read more
-
Ik doe ook gewoon maar wat
Na zesenzestig jaar realiseer ik me plotseling, midden op het fietspad nota bene, dat ik ook gewoon maar wat doe.Ik stond stil, bijna overreden door een jongen op zo’n Fatbike en dacht: ja, verdomd, dat is het.Ik doe maar wat.Hoe langer ik dat dacht, hoe minder het als een bekentenis klonk en hoe meer als… — read more
-
De vleugelman en de rollator
Geïnspireerd door Godfried Bomans Het was een ochtend van niets. De lucht hing stil boven de polder, alsof iemand vergeten was aan de wind te trekken. Bram liep voor me uit, zijn staart een kleine vlag van vertrouwen. De rollator piepte bij elke stap, een duet van metaal en adem. Na het derde bankje zag… — read more
-
Alles wandelt mee.
Gisteren wandelde ik met Bram.De lucht rook naar brandend haardhout en herfst.Er zijn dagen dat het stil is in mijn hoofd, maar gisteren niet.Gisteren klopte er iets op de deur van binnen. Het was het verhaal van mijn oudste dochter.Zes jaar stilte, zo lang dat het bijna een ander leven lijkt.Maar soms, zomaar tijdens het… — read more
-
Blaffen naar een eend
Er gebeurde iets tijdens het lopen met Bram.Hij liep voor me uit, zijn staart recht omhoog.Ik achter mijn rollator. Ik dacht aan de dagen na mijn operatie.De pijnstillers.De morfine.De dromen die daaruit kwamen, zo fel dat ik ze bijna nog zie.In die dromen leek ik het geheim van het universum te begrijpen. Alles. Leven, dood,… — read more
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
Open Ruimte 